Usunięcie zaćmy – kiedy warto wykonać zabieg i jak się przygotować?

Zaćma powoduje stopniowe mętnienie naturalnej soczewki oka, przez co obraz staje się niewyraźny, kolory tracą intensywność, a prowadzenie samochodu po zmroku może sprawiać coraz większą trudność. Choroby nie można cofnąć za pomocą kropli, leków ani ćwiczeń. Skutecznym sposobem leczenia jest operacyjne usunięcie zmętniałej soczewki i zastąpienie jej odpowiednio dobranym implantem wewnątrzgałkowym.

Usunięcie zaćmy – kiedy operacja staje się potrzebna?

Informacje o diagnostyce i procedurze można znaleźć na stronie opisującej usunięcie zaćmy w Copernicus Medycyna. Zabieg przeprowadza się najczęściej metodą fakoemulsyfikacji, w znieczuleniu miejscowym. Procedura zwykle trwa kilkanaście minut, a pacjent – jeżeli nie występują przeciwwskazania – wraca do domu tego samego dnia.

Decyzja o operacji nie zależy wyłącznie od stopnia zmętnienia soczewki. Najważniejszy jest wpływ choroby na codzienne funkcjonowanie. Zabieg warto rozważyć, gdy pogorszenie wzroku utrudnia:

• czytanie książek, dokumentów i komunikatów na ekranie,
• prowadzenie samochodu, zwłaszcza po zmroku,
• rozpoznawanie twarzy i szczegółów otoczenia,
• wykonywanie pracy lub domowych obowiązków,
• bezpieczne poruszanie się po schodach,
• oglądanie telewizji i korzystanie z urządzeń,
• realizowanie dotychczasowych zainteresowań.

Nie trzeba czekać, aż zaćma „dojrzeje”. Termin operacji ustala się wspólnie z okulistą na podstawie badania, potrzeb pacjenta i stanu całego narządu wzroku.

Objawy zaćmy, których nie należy ignorować

Zaćma zazwyczaj rozwija się stopniowo i nie powoduje bólu. Początkowo pacjent może zauważyć potrzebę częstszej zmiany okularów albo korzystania z mocniejszego światła podczas czytania. Z czasem korekcja okularowa przestaje przynosić satysfakcjonującą poprawę.

Typowe objawy obejmują zamglone widzenie, wyblakłe kolory, większą wrażliwość na światło oraz trudności z widzeniem po zmroku. Światła samochodów mogą powodować silne olśnienie, a wokół źródeł światła mogą pojawiać się poświaty. Niekiedy występuje także podwójne widzenie w jednym oku.

Podobne dolegliwości mogą towarzyszyć innym chorobom oczu. Samodzielne rozpoznanie zaćmy nie jest więc wystarczające. Nagłe pogorszenie widzenia, ból oka, błyski, zasłona w polu widzenia albo gwałtownie narastające zaczerwienienie wymagają pilnej konsultacji okulistycznej.

Jak wygląda kwalifikacja do operacji zaćmy?

Okulista rozpoczyna od wywiadu dotyczącego objawów, chorób przewlekłych, wcześniejszych operacji oczu i przyjmowanych leków. Następnie sprawdza ostrość wzroku oraz ocenia soczewkę w lampie szczelinowej. Po rozszerzeniu źrenicy może również zbadać dno oka, aby wykryć zmiany w siatkówce i nerwie wzrokowym.

Przed zabiegiem wykonuje się pomiary potrzebne do obliczenia mocy soczewki wewnątrzgałkowej. Zakres kwalifikacji może obejmować:

• ocenę ostrości wzroku do dali i bliży,
• badanie przedniego odcinka oka,
• ocenę siatkówki i nerwu wzrokowego,
• pomiar długości gałki ocznej,
• pomiar krzywizny rogówki,
• analizę astygmatyzmu,
• ocenę ogólnego stanu zdrowia pacjenta,
• dodatkowe badania zalecone przez lekarza.

Diagnostyka pomaga potwierdzić, że to zaćma odpowiada za pogorszenie widzenia. Pozwala również wykryć inne choroby, które mogą ograniczać możliwy do uzyskania efekt operacji.

Wybór soczewki wewnątrzgałkowej

Podczas zabiegu zmętniała soczewka zostaje zastąpiona sztucznym implantem, który pozostaje w oku. Jego wybór powinien uwzględniać budowę oka, występujące wady wzroku, stan siatkówki i oczekiwania pacjenta.

Żaden implant nie gwarantuje całkowitej niezależności od okularów. Lekarz powinien omówić możliwe korzyści, ograniczenia i zjawiska optyczne związane z konkretnym rozwiązaniem. Wybór nie powinien opierać się wyłącznie na nazwie soczewki albo obietnicy widzenia bez korekcji.

Jak przygotować się do usunięcia zaćmy?

Pacjent powinien przekazać lekarzowi pełną listę leków, suplementów, alergii oraz chorób przewlekłych. Szczególne znaczenie mają cukrzyca, nadciśnienie, zaburzenia krzepnięcia i choroby serca. Trzeba również poinformować o wcześniejszych operacjach oczu oraz przyjmowaniu leków mogących wpływać na zachowanie źrenicy.

Nie wolno samodzielnie odstawiać preparatów przeciwkrzepliwych ani zmieniać leczenia cukrzycy. Sposób przyjmowania leków przed operacją określa lekarz. Pacjent powinien także przestrzegać indywidualnych zaleceń dotyczących jedzenia, picia i stosowania kropli.

Na dzień zabiegu warto:

• zorganizować transport do domu,
• zrezygnować z makijażu oczu i twarzy,
• założyć wygodne ubranie,
• zabrać dokumentację medyczną i listę leków,
• przygotować w domu przepisane krople,
• zapewnić sobie pomoc bezpośrednio po powrocie.

Po operacji nie należy samodzielnie prowadzić samochodu. Widzenie może być przejściowo zamglone, a zastosowane leki mogą utrudniać bezpieczną jazdę.

Artykuł sponsorowany